فناوری واقعیت افزوده

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

فناوری واقعیت افزوده یکی از روش های ایجاد محیط تعاملی از طریق افزودن لایه های اطلاعاتی به تصاویر واقعی میدان دید است.  در این فناوری با استفاده از یک تکنولوژی و ابزار پوشیدنی مانند عینک آیا استفاده از دوربین تلفن همراه هوشمند، فرد لایه اطلاعاتی اضافه ای را بر روی فضای واقعی میدان دید خود ملاحظه می کند.

همه ما با بارکد های دوبعدی آشنا هستیم بارکدهای مربع شکلی که  در زمان قرار گرفتن تصویر آنها در داخل دوربین تلفن همراه هوشمند کاربر لینک اطلاعات تکمیلی را دریافت می کند بارکد برای صفحات در محیط واقعی چاپ شده  و تصویر آنها باید در داخل نمایشگاه تلفن همراه قرار گیرد.  فقط این کار را بتوان یک نوع اولیه یا ابتدایی به واقعیت افزوده نامید. پردازش تصویر بسیار ساده ای بر روی یک بار کد انجام می شود و اطلاعات بیشتری در اختیار کاربر قرار می گیرد.  در گام های بعدی با پیشرفت فن آوری پردازش تصویری، امکان پردازش تصاویر پیچیده‌تر فراهم شد که به ظهور فناوری واقعیت افزوده انجامید.

تولید نرم افزار های واقعیت افزوده کاری فنی و تخصصی است که برخی از شرکت های بین المللی درگاه ها و سامانه های برای آن طراحی و اجرا کرده اند. از جمله این درگاه ها می‌توان Zapworks و Suforia را نام برد. البته اپلیکیشن های تلفن همراه فراوان نیز برای تولید موارد ساده واقعیت افزوده در دسترس قرار دارند. 

  

در برخی از انواع نرم افزار واقعیت افزوده باید یک یا چند نقطه حساس بر روی محیط پیرامونی ایجاد نمود تا به محض مشاهده آن نقاط حساس توسط دوربین تلفن همراه هوشمند ویا عینک هوشمند، تصاویر مربوط به واقعیت افزوده متصل شده به آن نقاط حساس بر روی میدان دید کاربر یا تصویر نمایشگر دوربین ظاهر شوند.  البته این نقاط حساس براساس مختصات جغرافیای  و جی پی اس برای تعیین موقعیت ها در داخل خیابان ها در شهرها کاربرد دارند.

کاربرد این فناوری در علوم مختلف متفاوت است و برای اولین بار فناوری واقعیت افزوده در هواپیماهای جنگی بر روی شیشه جلوی این هواپیماها برای نشان دادن موقعیت های جغرافیایی به خلبان در ماموریت ها استفاده شد.  خودروهای لوکس به فناوری نمایش اطلاعات رانندگی بر روی شیشه جلو مجهز شدند  در مرحله بعدی تلفن‌های همراه با استفاده از دوربین توانستند اطلاعات را بر روی میدان دید کاربر اضافه نمایند که می‌تواند اطلاعات واقعی بر اساس مختصات جغرافیایی، نقاط حساس شده بر روی تصویر روبروی کاربر و یا تصاویر کاملا مجازی کاملاً مجازی باشند.  کاربرد این فناوری در علوم مختلف بسیار گسترش یافته است از جمله در علوم پزشکی برای آموزش و درمان کاربردهای فراوانی دارد.  به عنوان مثال در اعمال جراحی می‌تواند به جراح کمک کند که بافت های زیر لایه را که در حال انجام عمل جراحی بر روی آن است مشاهده نماید.  همچنین در علم آناتومی، این روش کاربردهای فراوان با نشان دادن لایه های مختلف بافت ها و استخوان ها بر روی سطح بدن دارد.  همچنین برای درمان فوبیا نیز ایجاد واقعیت مجازی از موضوع مورد ترس بی مورد، برای بیماران ایجاد کرده و از این طریق آنها را درمان نمود.  همچنین در درمان بسیاری از بیماری‌های روانی نیز واقعیت افزوده کاربردهایی داشته است.

اما واقعیت افزوده در آموزش پزشکی چندان کار آورده نشده است و جای توسعه فراوانی دارد. ابزارهای خارجی توسعه واقعیت افزوده بسیار گرانقیمت و در دسترس نیستند و لذا جا دارد که ابزار های داخلی و بومی برای تولید تصاویر واقعیت افزوده طراحی و اجرا شوند.

فناوری واقعیت افزوده می تواند به ایجاد و بهبود تجسم فضایی در فراگیران کمک کند  این امر می‌تواند کاربردهای فراوانی در آموزش پزشکی برای یادگیری مفاهیم ماکروسکوپی و میکروسکوپی داشته باشد.  به عنوان مثال فراگیران می توانند به تجسم فضایی بهتری از سه و جایگیری بافتهای مختلف بدن عروق اعصاب و ارگانها دست پیدا کنند.  همچنین می‌توان ساختار مولکولی و میکروسکوپی  سلول ها میکروب ها و  همسالان را به صورت سه بعدی طراحی و از طریق واقعیت افزوده  ارائه داد.  همچنین می‌توان مولکول شیمیایی داروها آنتی بادی ها و آنتی ژن ها و سایر ساختارهای شیمیایی مورد کاربرد در نانو و بیوتکنولوژی را نیز از این طریق ارائه کرده و آموزش داد.  همچنین امکان دارد که کاربر با استفاده از اپلیکیشن مورد استفاده در واقعیت افزوده تعاملات خود را با تصاویر غیر واقعی در حال مشاهده در روبروی خود داشته و از طریق آن یادگیری خود را گسترش دهد.  مثال های بسیار زیاد دیگری از کاربردهای واقعیت افزوده در آموزش رشته های مختلف علوم پزشکی را می توان مطرح نموده و این راه حل ها را برای ارتقاء کیفیت آموزش به کار برد.