واقعیت افزوده (AR)

امروزه در دنیا استفاده از تکنولوژی ایجاد فضاهای سه بعدی، برای ایجاد واقعیت های دیگر مرسوم شده است.  یکی از این شیوه های فناورانه، واقعیت افزوده است.  واقعیت افزوده به معنی افزودن یکسری مفاهیم حسی به دنیای واقعی است که به شیوه بصری انجام می شود.  به این معنی که به میدان دید کاربر مفاهیم و اشیای اضافه می دهند که دارای کارکرد و ساختار از پیش تعیین شده می باشند بدون  آن لایه فناورانه وجود خارجی ندارند. .  در واقع فناوری واقعیت افزوده امکان ایجاد یک لایه حاوی اطلاعات به میدان بینایی کاربر است.

به عنوان مثال تجسم بفرمایید که شما هنگام نگاه کردن به یک خیابان جزئیات بیشتری از جمله سال تاسیس مغازه ها یا منازل و یا دمای هوا و یا مشابه آن را در میدان دید خود ملاحظه نمایید.  این لایه اطلاعاتی معمولاً از طریق صفحه نمایشگر تلفن همراه تبلت و یا عینک های دیجیتال پوشیدنی به میدان بینایی کابر اضافه می گردد.  برای آغاز به کار این فناوری معمولاً یکسری مارکرها باید تعریف شوند که پس از قرار گرفتن آن در زاویه دید دوربین دستگاه دیجیتالی مورد استفاده شامل هر کدام از موارد فوق الذکر، لایه افزوده شده به واقعیت نمایش داده می شود.

 این فناوری در  صنعت سرگرمی و مسیریابی کاربردهای گسترده ای پیدا کرده است و امروزه نرم افزارهای بسیاری در این حوزه تولید و عرضه شده است. اما اخیراً کاربردهای آموزشی نیز برای این فناوری تعریف شده است. از جمله کتابهای درسی و آموزشی مجهز به این فناوری شده اند و اطلاعات بیشتری از آنچه در کتاب چاپ شده است به فرد آموزش داده می شود.  لازم به ذکر است که محتوای ارائه شده می‌توانند محدود به تصویر نبوده و شامل ویدیو و صدا نیز باشد.  همچنین به نظر می رسد این فناوری کاربردهای زیادی در علوم پزشکی از جمله آموزش پزشکی نیز داشته باشد.

  با استفاده از این فناوری می توان آناتومی بدن انسان را به صورت سه بعدی در برابر فراگیران قرار داده و یا عملکردهای بافت‌ها یا ارگانهای مختلف را به صورت تصویری نمایش داد.  از دیگر کاربردهای این فناوری کاربردهای تشخیصی مانند نمایش ساختارهای درونی بدن از طریق اسکن سه بعدی و ایجاد فضای سه بعدی برای پزشک معالج پیش از آغاز عمل جراحی و یا سایر اقدامات مداخله ای می باشد. 

 

به عنوان مثال یک پزشک می تواند قبل از اقدام به جراحی بر روی عروق و یا اسکلت  تصاویر اسکن شده توسط ابزارهای تشخیصی مانند CT-scan  را به صورت یک لایه اطلاعاتی ارائه داده و اطلاعات دقیق‌تری درباره جزئیات آن کسب نماید تا بتواند اقدام درمانی بعدی را با علم به  آن اطلاعات با کیفیت بهتری انجام دهد.

 از جمله دیگر کاربردهای این فناوری مصارف درمانی است. به عنوان مثال یکی از کاربرد های شناخته شده آن در افراد دچار فوبیا می باشد، مانند فوبیای حشرات، ایجاد لایه ای از اطلاعات برای بیمار از موضوع مورد نیاز است تا فرد بتواند خود را با آن مطابقت داده و بر ترس خود غلبه نمایند.  همچنین این فناوری در درمان سایر فوبیاها،  اختلالات اضطرابی و افسردگی ها با ایجاد لایه های اطلاعاتی خوشایند و آرامش بخش و همچنین ارائه دهنده اطلاعات تکمیلی به بیمار در موضوع مورد نیاز کاربرد دارد. به عنوان مثال می‌توان از این فناوری برای آموزش نحوه تزریق داروی انسولین و یا انجام یک اقدام ضروری در مواقع اورژانس استفاده نمود. 

همچنین از دیگر کاربردهای این فناوری در بحث آموزش پزشکی  ایجاد پوسترها و المان های هوشمند آموزشی است که با قرار گرفتن مارکرهای مورد نظر (نقاط از پیش تعیین شده در نرم افزار مانند یک بارکد ساده)  در میدان دید دوربین تلفن همراه و یا تبلت، تصاویر ویدیو ها و سایر المانهای آموزشی از پیش طراحی شده برای مخاطب پخش شده و همچنین کاربر می تواند تعاملاتی را با آن محتوا از جمله مشاهده از زاویه های مختلف و یا کسب اطلاعات بیشتر برقرار نماید.

 

پس با شناخت فناوری ها و تکنولوژی های موجود می توان بینهایت کاربرد و راه‌حل برای پیشبرد اهداف آموزشی، تشخیصی و درمانی ایجاد نموده و آنها را در قالب طرح های اجرایی و یا پژوهشی مورد سنجش و استفاده قرار داد.